Artistieke benadering
De Artistieke Benadering van elke kunstenaar zal wel anders zijn, maar voor mij ligt het alsvolgt: Elke keer als ik aan een nieuw schilderij begin, ben ik super enthousiast en tegelijkertijd in totale paniek. Ik denk dat elke kunstenaar dat gevoel kent. Ook al is het niet makkelijk uit te houden: Het is een heerlijk gevoel! Echter, deze paniek schept chaos in mijn hoofd.
Voor mij is schilderen een intense dwang die voortkomt uit de liefde voor het proces.
Als het een abstract werk wordt, begin ik meestal met willekeurige penseelstreken van kleur, en werk vervolgens onvoorspelbaar intuïtief. Soms op het ritme van de muziek, maar altijd in de richting die het schilderij mij aangeeft. Vaak is het een experiment met verschillende methoden die ik ergens heb gezien en graag zelf wil uitproberen. Ik heb altijd weer het gevoel dat ik grote risico’s neem, maar ook dat hoort bij mijn artistieke benadering. Ik stel mezelf dan elke keer weer gerust met woorden zoals:
“Het is maar verf. Je kunt het schilderij altijd nog weggooien. Je kunt het schilderij ook altijd weer overschilderen”.
Dan neemt de paniek af en kan ik weer denken: “Wat zou er gebeuren als…”.
Soms blijkt dat het schilderij al weet wat het wil worden. Dan hoef ik alleen maar dat uit te voeren. Dat betekent dan: dat ik me moet overgeven, kijken en vooral vertrouwen op mijn penselen, die dan gewoon het werk doen.
Elke dag schilderen is een must
maar ook heel nuttig, want je wordt gewoon beter. Je kunt beter voorspellen wat er gebeurt als je bepaalde penseelstreken gaat maken. Je weet hoeveel water of medium je aan je penseel moet hebben. Je kunt meer bereiken met minder moeite. Je groeit dus en krijgt meer vertrouwen in jezelf, maar dat is niet het enige.
Ik heb ook geleerd om minder te oordelen over mezelf
en niet meer te werken naar een denkbeeldig resultaat. Te weten: je maakt geen fouten, het is gewoon wat het is. Dat is erg belangrijk in het proces om de angst kwijt te raken voor kritiek van de buitenwereld, of om de goedkeuring van de ander niet meer per se nodig te hebben. Niet dat dat compleet weg is, maar ik heb er steeds minder last van, dus ik voel meer vrijheid tijdens het schilderen en mijn geest durft meer risico’s te nemen.